حالا واقعا چرا ؟ چرا ما قاتی کردیم ؟ مشکل از کجاس ؟ مقصر کیه ؟ من کیم ؟ تو کیی ؟ اینجا کجاس ؟

اینا پرسش هایی هستن که وقتی من تو هر وبلاگی میرم به ذهنم میرسه و با خودم کلنجار می رم ولی هرچی تلاش می کنم به نتیجه ای نمیرسم و یه علامت سوال گنده بیشتر حجم مغزم رو اشغال می کنه

این زیر نمونه هایی از جوابهای دوستامونه که به این سوال ها دادن :

عشقم ترکم کرده

مامان بابام تحویلم نمی گیرن

عزیز ترین کسم مرده

دلیل خاصی ندارم

از زور بیکاری

به تو چه

و غیره

البته این پایان ماجرا نیست یه عده شونم بابا سنی ازشون گذشته به قول معروف دنیا دیده هستن ولی بازم غمگین و ناراحتن

حالا من این وسط سعی دارم به این سوال ها جواب بدم یعنی دارم سعی می کنم که بدم

من فکر می کنم که این آدما کم تحملن یا اینکه عقده ای شدن از بس تو بچگی شاد و شنگول بودن شایدم واقعا بیچاره ها قصد نوشتن دارن ولی چون بلد نیستن بنویسن گفتن حتما وقتی نوشتمون حرف از نامیدی بزنه و درصد غمش بالا باشه خواننده ها ازشون خوششون میاد الان که این چیزا رو دارم می نویسم یاد یه قسمت از داستان موخوره نوشته ی عزیز نسین افتادم :

(( لازمه ی هنرمند بودن زجر کشیدن و آه و ناله کردنه هنرمندان غرب هم همینطورن اگه در جوانی پول از آسمان براشون بباره بلاخره از گرسنگی میمیرن منتهی هنرمندهای ما استقبال رفتن هنوز قلم به دست نگرفته شعر نگفته اول اخلاق و عادت اونا رو یاد می گیرن همش دم از بیوفایی دنیا می زنن از بی ذوقی قدر نشناسی اجتماع گله و شکایت می کنن ... بعضی وقت ها هم مرض دارن با اینکه همه چیزشون فراهمه با اینکه هیچی در زندگی کم ندارن با اینحال خرف می شن و دائم از مرگ و بدبختی رحف می زنن می دونی علتش چیه ؟ اینا بیشترشون " عقده حقارت " دارن سالها زحمت میکشن کار می کنن چه در شعر چه در موسیقی و چه در نقاشی و مجسمه سازی اما چون استعداد ندارن و نمی تونن بجایی برسن اسم و رسمی بیران واقعا مریض و مایوس می شن ))

اینم واسه تکمیل کردن حرف های خودم حالا به غیر از وب مثلا از یارو تو خیابون می پرسی ساعت چنده یهو طرف می زنه زیر گریه آخه بابا این دیگه دلیلش چیه ؟ من که دیگه گیج شدم تو زندگی مجازی مساله رو حل کردم ولی مثل اینکه این قضیه به همین سادگی ها قصد حل شدن نداره

مثلا نمونه ی بارزش تو اجتماع اینه :